Czyli... W końcu jesteśmy szczęśliwi...
Przykład miłości, oddania, zrozumienia i szczęścia. Tak sądzę, że widzą nas ludzie. Nie przejmuje się tym jak i co myślą, ale jestem pewien, że nie tylko nam tak bardzo dobrze w tym wszystkim co stworzyliśmy.
Na przedmieściach Pozand mieszkam ja, Vill i moja żona Maty. Mamy dwójkę dzieci mam nadzieję, że nie zabije mnie za to,ale: na imię mają: Natasha i Maddox. Są przepiękne- za mamusią. Wspaniała Kobieta, którą szukałem tak bardzo długo... Na którą tak długo czekałem...
Nasze wspólne życie trwa od nie dawna. Oboje mamy pracę i jakoś wiążemy koniec z końcem. Nie narzekamy na nic. Najważniejsza jest dla nas rodzina i wzajemna obecność. Żyjemy normalnie- na tyle na ile umiemy. Maty gdy miała 18 latek została przeze mnie zarażona grą na basie. Zostało jej to do dzisiaj. Często idziemy do swojego pokoju gier i mmm i... Gramy. Ja gram na normalnej gitarze... Styl naszego życia odbiega od norm zwyczajnej rodziny. My jako rodzice kręcimy się tylko pomiędzy pracą, dziećmi, grą, sypialnią, a innymi „obowiązkami w domu”- np. Zapaleniem papierosa.
Gdyby nie nasza pomoc domowa- pani C. To chyba zakopalibyśmy się w syfie ogarniającym nasz domek z dnia na dzień. Oczywiście pomyślisz sobie teraz „jaką ty masz do cholery żonę, że nie sprząta i gdyby nie jakaś pomoc to byście sobie nie poradzili?” a ja odpowiem tak: kochaną. Zanim dotarliśmy do tego wszystkiego jakoś przeżyliśmy tak więc drogi czytelniku nie zaprzątuj głowy oceną mojej rodziny.
Często odwozimy dzieci do teściów i wybywamy na jakiś czas..Urlop w pracy i po prostu znikamy. Uwielbiamy spędzać ze sobą czas. Może to i dziwne- jesteśmy małżeństwem... Znamy się bardzo długo i myślę, że bardzo dobrze. Mamy się na wyłączność i przez cały czas, a mimo tego brakuje nam takich wyskoków od codzienności.
Nie znudziłem się moją kobietą przez tyle lat. Coraz bardziej jej potrzebuje- zastanawiasz się dlaczego i czy to w ogóle możliwe?
Nie tylko ty. Piszę to może dlatego, że chce by moja ukochana to przeczytała i dowiedziała się czegoś. Mmm... Myślisz może, że nie umiem z nią rozmawiać i jej tego powiedzieć?
Umiem- robię to wszystko. Jednak chce na swój sposób by te moje myśli zostały spisane. Dlatego też (w ukryciu przed nią) piszę te słowa.
Jak można coraz bardziej pokochiwać po tylu latach znajomości i bycia razem...
Ze względu na m... No wiecie- miłość.
No okej, tak więc nasze życie nie jest też tak idealne i pełne jasnych barw. Jak w każdym związku pojawiają się problemy. Nie zawsze spowodowane są bezpośrednio przez jedno z nas. I związek nasz nie jest jakiś nie zwykły. Wszyscy się sprzeczamy, kłócimy, nie odzywamy przez jakiś czas do siebie- ale później bardzo się tego żałuje ze względu na uczucie... Umiem wczuć się w nią i sobie powiedzieć, że to co zrobiłem było nie na miejscu... Następnych takich scen niema. Nie unikamy powiedzenia sobie co się czuje, myśli na dany temat... My po prostu staramy się powiedzieć to tak, aby ta druga, kochana osoba zrozumiała zamiar. I może to dziwne, ale nie kłócimy się zbyt często... Połączenie naszych charakterów to czasem ostra burza- bardo rzadko jednak, ponieważ ja jestem człowiekiem spokojnym, który zazwyczaj szuka łagodnego rozwiązania. Nie koniecznie takiego w którym miałbym ja czy Maty wyjść na gorsze.
Kompromis.
Bo w końcu kompromis jest wtedy gdy obie strony nie są do końca zadowolone z tego co osiągnęły, a zostaje to na takim etapie, że nie przeszkadza ani jednej ani drugiej osobie... Gdy Maty była w ciąży z Maddoxem doszliśmy do wniosku, że należy przestać palić- dla zdrowia dziecka. Kiedyś z resztą za młodych lat obiecaliśmy sobie na spacerze, gdy rozmyślaliśmy o przyszłości, że gdy będziesz w ciąży to przestaniemy palić. Dlaczego ja także?
No ja w sumie to tylko ograniczyłem palenie, ale moja wspaniała kobieta przestała kompletnie. Nie paliłem w domu, ani w jej obecności. Wiedziała o tym, że wszędzie indziej palić będę, ale nie chciała bym o tym jej przypominał. Wspierałem ją faktem, że nie pale- chodź wiedziała, że nie do końca tak jest. Wiecie pewnie jak to jest- człowiek lubi się łudzić, oszukiwać... Ograniczenie palenia (a dla Maty kompletne zaprzestanie) było chyba jednym z gorszych momentów mojego życia, nie licząc wysranej przeszłości- do której się zbliżam (nie wiem czy zauważyłeś). Jednak daliśmy sobie z tym wszystkim radę. Maddox na świat przyszedł trochę wcześnie. Nie zastanawiałem się nigdy dlaczego pod wpływem chwili zapragnęliśmy dziecka- tak po prostu... Wiele rzeczy w naszym związku właśnie tak się działa- tak po prostu...
Dziecko urodziło się piękniutkie- z resztą jak każde bobaski, które widziałem w szpitalu. Spisując te słowa uśmiecham się bardzo szeroko, oczyma myśli widzę widok malutkiego Maddoxa.
Wychowanie go to był horror. Przynajmniej początek (chodzi mi o wiek przedszkolny). To jest dobre, a to złe i pytanie młodego Maddoxa: „a dlaczego?”. Czasem brakowało mi już sił na te odpowiedzi, zazwyczaj odpowiadałem i szedłem na papierosa- unikając w ten sposób kolejnego pytania z cyklu „a dlaczego?”. Jako nasze pierwsze dziecko zapewnialiśmy (no i nadal zapewniamy) mu wszystko czego tylko pragnął. Z Natashką nie jest tak do końca. Wiemy np, że nie należy kupować pomarańczowej pasty do zębów dziecku, bo one ją zje, a później będzie miało problemy z żołądkiem. Uczymy się cały czas- na przeżyciach Maddoxa uczymy się wychowywać Natashę (teraz pasta do zębów jest bezsmakowa- tak więc nawet nie przychodzi jej na myśl, żeby ją zasmakować).
Dzieci- owoc miłości, odpowiedzialność... Ojoj- można by tak wymieniać,jak można też opowiadać historie jakie nas z nimi spotkały. Jednak czuję się winny opowiedzieć tutaj dalej naszą historię.
Pozstanowiłem i... Zrezygnowałem z oznaczania stron książki.
